بازگشت

وکالت، کسوتی شریف و انسانی؛ نه صرفاً شغلی برای معاش

به گزارش روابط‌عمومی کانون وکلای دادگستری استان قزوین، آیین تحلیف پذیرفته‌شدگان آزمون ورودی وکالت سال ۱۴۰۲ در تاریخ ۱۲ آبان ۱۴۰۴ با حضور ۱۵۵ نفر از پذیرفته‌شدگان اختبار، در دو نوبت صبح و عصر برگزار شد.

این مراسم باشکوه با حضور پیشکسوتان گران‌قدر، اعضای هیأت‌مدیره کانون، اساتید، چهره‌های برجسته استانی و ملی، و خانواده‌های محترم کارآموزان همراه بود و در فضایی صمیمی و در عین حال رسمی، کارآموزان سوگند شرافت و تعهد به عدالت را یاد کردند.

در این آیین، آقای سید محمد حسینی، رئیس کانون وکلای دادگستری استان قزوین، در سخنانی ضمن عرض خیرمقدم به حاضران، به‌ویژه جناب آقای کیانی، سرپرست محترم اتحادیه سراسری کانون‌های وکلای ایران، حضور ایشان را در جمع وکلای قزوین مایه خرسندی و افتخار دانست و از خانواده‌های محترم کارآموزان که در مسیر تلاش وکلای تازه‌تحلیف‌شده پشتیبان آنان بوده‌اند، قدردانی کرد.

آقای حسینی در ادامه با تبریک به وکلای جوان، با اشاره به هم‌زمانی موفقیت آنان در آزمون اختبار با بیست‌وسومین سالگرد استقلال کانون وکلای دادگستری استان قزوین، وکالت را نه یک شغل، بلکه کسوتی شریف و انسانی دانست و اظهار داشت: «وکالت، شغل نیست بلکه کسوتی شریف و انسانی است. تفاوت میان شغل و کسوت در آن است که در شغل، مبنا منفعت شخصی است، اما در وکالت، هدف اصلی حفظ منافع و آرامش دیگران است. وکیل دادگستری با یاد کردن سوگند به شرافت و خداوند متعال، تعهد می‌دهد که انسانیت را چراغ راه خود قرار دهد.»

وی افزود: «برخلاف برخی تبلیغات نادرست که گاه موجب تضعیف نهاد وکالت شده، وکالت از شریف‌ترین و والاترین کسوت‌ها در جامعه است. وکیل دادگستری، حتی زمانی که گفت‌وگویش به پذیرش پرونده‌ای منجر نشود، با صبوری و همدلی به درد دل مردم گوش می‌دهد و مأمن آرامش آنان می‌شود.»

رئیس کانون وکلای قزوین با تأکید بر مسئولیت اجتماعی وکلا گفت: «یک جمله درست، یک مشاوره دلسوزانه یا حتی شنیدن سخنان کسی که گرفتار مشکلات است، می‌تواند خانواده‌ای را از بحران نجات دهد. وکالت تنها دفاع از موکل نیست؛ رسالتی اخلاقی و انسانی در جهت برقراری عدالت و امید در جامعه است. به همین سبب، وکالت را کسوت می‌نامند نه شغل.»

وی در پایان سخنان خود با ذکر عبارتی از عارف بزرگ قرن پنجم، شیخ ابوالحسن خرقانی، گفت: «عالم صبح برمی‌خیزد تا بر دانش خود بیفزاید، حاجب برای افزودن بر ثروتش، و زاهد برای افزایش عبادتش؛ اما من صبح بیدار می‌شوم به این امید که شادی به قلب انسانی برسانم.»